Een blog boordevol chaotische stortvloeden van uitspatting van mijn zijn

Het komt in de vorm van een sluier, die langzaam maar zeker je gevangen neemt en je blik op de wereld doet veranderen. - zacht, doch verradelijk - Het troebele zicht doet alles in een ander voetlicht plaatsen. Plotseling is het einde zwart en onbereikbaar. Als ik het toe kon spreken, dan vroeg ik het mij vrij te laten. Dan liet ik de sluier naar beneden vallen, samen met mijn tranen. Die mijn ogen zouden reinigen en mijn blik weer zouden laten stralen. 

De jaren, maanden en dagen zijn voorbij gegaan waarin de eens levendige herinnering aan mijn lichaam verandert is. Zwartheid en leegte; net zoals ik ook traag verorbert word. Het eet aan mij, héél traag. Het houdt mij levend, maar ik hoop, met heel mijn hart, niet lang meer.

 

 bang

 

 

 

 

Out of control

Ik had vandaag een eetbui.
Een enorme.
Na het douchen deed is een shirtje aan dat ik vorig jaar had gekocht en mij iets te groot was.
Wat bleek? Hij paste niet meer.

I can't handle it. My life is broken.
En nu nog bedenken wat ik straks ga eten?
Waarom kan ik alleen eten en janken en is er niets meer? 

Een zeer moeilijk moment

Het is vandaag zo'n slome, warme dag waarop NIEMAND het is zijn hoofd zal halen om te gaan joggen. Benauwd, en op het moment begint het al te onweren.

Maar hoe moe ik ook was, ik zou en ik moest hardlopen. Natuurlijk stiekem. Vanochtend al flink onrustig doordat ik niet alleen was en dus niet ongezien kon sporten. Ik moest dus wachten op de middag. Dit resulteerde dus in ongecontroleerd eetgedrag. Laat ik het zo noemen, en laat ik het woord 'eetbui' maar achterwege laten. Dit triggert en saboteert me alleen maar. Doordat ik teveel heb gegeten, voel ik me nu zeer slecht en ben ik bang voor een eetbui. Ik heb weliswaar gesport, maar ook gewoon teveel gegeten, qua calorieen bekeken. Maar re-la-ti-veer. Waarom is dat zo moeilijk? Ik heb gesport, dus dat scheelt alweer. Vanavond pasta, maar waarom voelt alles buiten aardappels en groente als fearfood?

Ik heb mezelf opgesloten en het enige wat ik wil doen is huilen en in die vette buik van mijzelf knijpen.

I don't wanna be me.
Smerige obees.
Does ANYBODY hear me? 

Proloog

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik iets gepost heb. Stiekem verlang ik enorm naar de periode van toen. Momenteel is het leven zwarter dan zwart. Ik heb therapie gekregen voor mijn ES, boulimia welteverstaan. De opzet was te stoppen met purgeren, wat ik gedaan heb. Verder wordt er weinig van mij verwacht. Er wordt gebazeld, maar niets opgelost. Ik baal hier enorm van, want in een hele korte tijd is mijn gewicht met 30% gestegen. Zonder BMI of gewicht te noemen, zou ik je nu kunnen stellen dat ik op randje gezond gewicht zit en erg de neiging heb naar overgewicht toe te gaan.

Mijn eetbuien zijn onvoorstelbaar. Door niet meer te purgeren zouden ze afnemen. Maar nee, in mijn geval neemt alles toe. Ik neem ook toe. In omvang. Mijn directe omgeving ziet het niet en als ze het zien gaan ze er positief mee om. Maar nee, dat is het niet. De feiten liegen er niet om en meten is weten. Mijn gewicht is gestegen, mijn omvang is gestegen, mijn conditie is gedaald, mijn depressie is toegenomen, mijn zelfbeeld is afgenomen.

Vanaf morgen wordt het beter. Dit is het laatste wat ik nog probeer. Ik zou toch maar mezelf moeten redden, want er is niemand die me kan steunen. Wekelijks, dagelijks houd ik bij hoe het is gegaan. En mijn emoties bewaar ik voor deze blog. Ik zal ze ondertussen opschrijven, zodat ik ze niet in eten hoef te stoppen. Naarmate de tijd verstrijkt hoop ik dat bloggen minder nodig wordt en dat ik uiteindelijk alleen nog maar een positieve blog eraan overhoudt. Een blog die ik later kan teruglezen als een strijd die ik overwonnen heb. Want nee, momenteel ben ik geen mens meer.

Maar, Mia, ik verklaar de oorlog. Je laat me steeds meer zijn zodat er steeds meer is om van te haten. Maar ik zal jou verslaan. Mijn eigen lichaam terugkrijgen en het waarderen.

Kick the ass of Mia.

 

Tot ooit.

Crawl

How long will this take?
How much can I go through?
My heart, my soul aches
I don't know what to do
I bend but don't break
And somehow I'll get through
'cause I have you

Oh Lord, where are you?
Don't forget me here
I cry in silence
Can you not see my tears?
When all have left me
And hope has disappeared
You find me here

And when I have to crawl
Will you crawl too
I stumble and I fall
Carry me through
The wonder of it all
Is you
See me through

When everything I was is lost
I have forgot where you have not
When I am lost you have not lost me

Daar is ze weer, die leegte waar ik zo bang voor ben

Ander gordijn, ander licht, blaas leven in mijn wereld.
Een wereld waarin alles kan, vertrouwd en toch opnieuw.
Een ander gordijn, met andere kleuren.
Rennen, tot ik niet meer verder kan.

Ik heb iets gekozen dat standaard en voor iedereen herkenbaar is. Een gordijn kun je afsluiten voor de buitenwereld, maar je kunt het open doen wanneer je weer in aanraking wilt komen met de buitenwereld en het is het eerste wat je doet als je ontwaakt en een nieuwe dag begint. M.a.w. - een nieuwe dag, met fris nieuw licht. En 'blaas leven in mijn wereld' is denk ik iets dat voor zich spreekt. 'Een ander gordijn', één die ik wel zelf open krijg.

Maar geef me hypothetisch, symbolisch en achteraf gezien
op tijd de tijd die ik van mezelf graag krijg.
Want tijd gebiedt in zekere zin
een stroom waarin ik patronen vind.

Tijd is relatief, waarin heel veel of juist niets kan gebeuren. Het kan je maken of breken. 

Laat me als een bloem weer open gaan en proef
in hoeverre dat nog kan.
Pas als dit lichaam stroomt en klopt,
strooi ik me uit in lucht op hoge hoogte. 

Slijp mijn botten, krul mijn haar.
Mijn ogen zijn gesloten.
Kus mijn ogen en vraag me dan
welk gordijn weer open mag. 

Een gordijn biedt een soort schijnveiligheid, want in feite is het maar een stuk stof. Toch schermt het je af. 

Hoe voelt een eetstoornis...

Wil je het weten? Wil je het echt weten, wil je weten hoe knettergek je ervan wordt? Zo gek, dat je denkt te weten, denkt zéker te weten dat je het niet meer aan kan? Dat je gek wordt, echt gek. Gek van je gedachten die blijven komen, terwijl je alles zou willen om ze te stoppen. En dan bedoel ik ook alles.

Je wilt ze stoppen en tegelijkertijd omarmen, in je opnemen. Je bent toch al zwart, dood en gek. Het enige dat nog troost biedt is de duisternis. En waarom die duisternis wegjagen? Waarom zou je die niet laten omhullen als een zwarte, donkere wolk en je weg laten drijven? Weg naar een ver land, een land ergens in je geest waar het misschien beter is. Want erger kan het niet zijn, erger dan deze rotwereld.

Deze wereld vol eten, vol vijanden, vol mensen die jou volgen, jou achtervolgen en je willen dwingen te eten. Dwingen te genezen van iets dat je vijand niet eens is. Mensen die je willen dwingen je enige hoop op te geven. Je enige uitweg, je enige vriend.

Wil je weten hoe het voelt als de hele wereld je vijand is? Inclusief je beste vrienden, inclusief je familie. Ze denken je te helpen, maar je weet ook dat hun hulp niet jouw hulp is.

En vanuit daaruit vloeien ruzies, geschreeuw, teleurstelling. Omdat je niet eet, omdat je niet wil, niet kunt of omdat je alles op hebt gegeten. Alles. Het is onmogelijk, hoe je het ook wendt of keert. Stel, je zou volgens hun boekje eten, je zou niet je eigen regels houden, wat dan? Ja, wat dan?

Op het moment dat je eet vervliegt de controle, vervliegt de houvast, word je afgedankt, weggegooid in een diep zwart gat. Weg controle, weg alles waar je goed in bent. Er is niets meer over, want al het andere heb je al opgeofferd. Je vrienden, sociale contacten, je energie, je goede band met familie, het vertrouwen van mensen in je, je schoolprestaties, je concentratie. Samen met alles wat er niet meer is, zijn er meer dingen bijgekomen die er wel zijn. Het schuldgevoel. Het allesverterende schuldgevoel en de moeheid die alles overheerst.

Begrijp je het?

Terwijl ik uit het raam kijk
en zie hoe het zomer is
heb ik het gevoel dat
de warmte me ontgaat.

Terwijl mijn mond dingen zegt
die ik niet zo had bedacht
heb ik het gevoel dat
iedereen me een beetje haat.

Terwijl ik de bomen hoor waaien
de wind door mijn lichaam vliegt
heb ik het gevoel dat
ik elke minuut meer verdwijn

Terwijl mijn neus de lucht ruikt
het bos en alles om me heen
heb ik het gevoel dat
het beter is om weg te zijn.

What doesn't kill you makes you wish it did

Ik lees de doodzonde
dag na dag

Stop me vol en steek je
vinger in m'n keel

En waarom niet?
Je hebt me toch al in je macht.

Had ik dit maar nooit gedaan
Ik kots niet alleen emoties uit,
maar ook mijzelf.

Ik vind mezelf vreselijk
- vanbinnen en vanbuiten -
Ik mis degene die ik was.

Waarom zien ze me niet?
Waarom lijkt het alsof
ze dwars door me heen kijken?

Ik sta hier toch...
Kijk dan naar me!

Ik voel me vreselijk.
Vreselijk en alleen. 

597063